Seanlanúin

Bhí seanfhear bocht 
is seanbhean dhocht
i dteaichín beag sa choill.
Ní raibh clann
ná páistí ann:
d’fhás ‘gus d’éalaigh gan mhoill.

Bhí sé mar cháil na caillí
cál ceannach blasta a bhruith,
bágún is araile
ar thine mhór lasmuigh.

An cranndúir sin, a céile,
cailleadh a chuid céille.
Is é a bhí ann,
i mí Aibreán,
ag réiteach don Lá Féile.

Cheal nach bhfuilir, a deir sé lei,
ag réiteach do St. Paddy’s Day?
Tá bágún, cál, is éadaí uaine
is seamróg cheithre dhuilleog uainne.

Chaill tú do chiall, a d’fhreagair sí,
ar séideadh amach thar sáile é ag gaoth?
Tá a fhios ag an saol,
a leathan is a chaol,
nach dtagann Lá Féile P chuile mhí!

A sheanbhean mhallaithe, a chuach mo chroí,
ní theastaíonn uaimse féilirí
ná gairm lae le féile a phlé:
tá a fhios ‘amsa am le n-ithe.

Ara droch-rath ort,
i lár an ghoirt,
gan fata ar bith a bhaint as láib.
Mo léan, mo chreach,
gan fataí sa teach,
b’é anraith piobair lán do chlaib.