Lapadán na Leaids

B’é leathchéad leaid a fuaireadar cead
ó mháistir mór na scoile
cinnamon rolls is donut holes
a shá isteach sa ghoile.

Sea, tharla lá gur bhuail fíorghrá
faoi chroí an mháistir mhóir sin;
ag iarraidh phóig ón gcailín óg
an t-aon rud sin a phaisean.

A cheann ag leá le smaointe an ghrá,
le damhsaí agus céilí,
ní raibh spás do bhrocamas,
do mhic léinn is a mbéilí.

Is é peann a thóg an máistir óg,
is scríobh sé geall ar pháipéar,
rud a shín chuig buachaillín
lena thabhairt don bháicéir.

A shaghas seo d’arm beo
a shiúl an tstráid gan stopadh!
A leithéid seo de ghair is gleo
ag tarraingt ar an siopa!

Trí chloch go leith cuireadh i leith
gach bhuachaill ar maidin,
sé caoga leaid, céad cos a ghread
ar chlochanna na sráide --

Rinneadar luas ag máirseáil suas,
na caoga leaid i gceist linn:
a haon, dó, trí, a ngabháil faoi,
faire ar an éis sin!

Isteach chuadar i gcomhluadar,
neart an chaogad iomláin:
‘chuile ghoile is follas folamh,
go plódaithe an teach aráin.

Ina n-aonar, ina naonúr,
d’éiligh ar fhear an tí;
roimh an nóin sea d’ordaigh a ndóthain:
bhí siad i bhfad a n-ithe.

In achar gearr sea thosaigh an t-ár,
is muise, tabhair ár air!
An rogha is fearr ná maple bar,
ach theip an stór de, faraor.

Seacht míle grá an t-im a leá
ar chácaí beaga blasta!
Seacht gcinn is fiche theastodh le n-ithe
go mbeadh an t-itheoir sásta.

B’é Fats O’Shea, mar a chuala mé,
a d’ith trí dosaen brownie;
Sar-bhia ar leith -- mo ghráidhín é
a scaip ar fud an domhain í!

Bhí cineál súil ag Seán O’Toole
gach uile shórt a shamplú:
an méid a sceith sé i gceann an lae
chuirfeadh do ghoile ar iompú.

Ansin, by dad, mhéadaigh gach leaid,
a leithead is a mheáchan.
Níor mháirseáil é tráthnóna an lae,
ach lapadán na lachan!